de zelfstandige professional anno 1939

We schrijven 2011. Een snelle tijd, maar toch ook een mooie tijd. Mijn schoonmoeder is op visite en vertelt zojuist dat mijn zwager, na een dienstverband van 25 jaar bij een lokaal dagblad in Limburg, afscheid heeft genomen. Ik zeg: “Mooi! Kan hij meteen aan de slag als zelfstandig professional. Op die manier gloort er wellicht nog veel moois aan de horizon van zijn toekomst.” Een 45-plus-arbeidscontract behoort absoluut tot het verleden want de tijden veranderen. Of niet? Nou, ik mijmer nog even verder, waarop ik besluit om mijn moeder van 86 lentes eens te bellen. “Mam, hoe ging dat vroeger eigenlijk? Hadden jullie ook een arbeidscontract…?

 

Ik zal proberen om hieronder samen te vatten wat ik daarop door de telefoon hoorde.

 

Terug naar 1939.

“Ik was 14 toen, had het diploma ‘coupeuse’ op zak en het geluk, dat ik de klanten van Tiny Schillings kon overnemen. Er was dan ook meteen werk genoeg. Dan bij de familie A, dan bij boer B en later weer naar familie C. In de oorlog maakten wij van oude- weer nieuwe kleding. En het verstelwerk werd met de kleine beetjes reststof uitgevoerd (lees: innovatie) waarbij gewoon gebruik werd gemaakt van de kennis en de middelen die in de nabije omgeving aanwezig waren. Iedere dag nieuwe ervaringen en nieuwe inzichten. Op een dag kwam ik ook bij mevr Schins. Deze gaf ik dan ƒ 2,50 waarvoor ze heerlijk voor me kookte. Op mijn beurt verstelde ik voor haar dan weer enkele kledingstukken (lees:sociale overwaarde). We stonden klaar voor elkaar en hielpen elkaar waar dat kon.” Ik vroeg: “En hoe ging dat dan? Maakte je een factuur? En hoe kwam je aan je werk?” “Factuur?” vroeg moeder. “Niks factuur! Het geld bleef in onze eigen omgeving. We gingen toch niet de belasting spekken! We hadden het geld zelf veel te hard nodig (gelukkig is dit fiscaal verjaard). Het werk was in de directe omgeving te vinden. Op de Heerlerbaan, in Heerlen, Welten, en Molenberg. Wij hoorden die dingen van elkaar en hielden elkaar op de hoogte (lees: sociale media anno 1939).” “Wat verdiende je dan in die tijd?” “Ik begon met ƒ 1,50 en eindigde uiteindelijk met ƒ 15,00 per dag.” Kijk! Dat is nog eens wat men ‘groei’ noemt.

In mijn herinnering was mijn moeder nog tot in lengte van dagen thuiscoupeuse. Uit pure goeiigheid maakte ze voor de mensen uit de buurt kleren korter of verstelde die anderzijds. Soms zelfs een jurk uit de BURDA. Ik heb eigenlijk nooit ervaren dat mijn moeder dit uit enig winstbejag deed. Haar beloning bestond uit de vreugde die ze putte uit de gelukzaligheid waarmee zij haar klanten (lees: vrienden en vriendinnen), met een plastic zak in de hand door de gang naar buiten, naar huis zag lopen. Moeder was altijd in de weer. “Ach mevrouw Budding, doa mot iech toch ech nog get a doewe.” Onvervalst Heelesch plat. Ze keek niet op een uurtje. Daar ging het niet om. Het moest goed zijn en men moest er statig uit zien, dáár ging het om.

 

Wát een vakmanschap en wát een gedrevenheid. Ik zie dit tegenwoordig ook terug bij een grote groep ZZP’ers in de huidige markt. Ik zie mensen weer heerlijk verdwalen in hun vak. Zij willen alleen het beste voor de klant. Ook al duurt dat een uurtje langer. Datzelfde vakmanschap zie ik helaas verdwijnen binnen de grotere organisaties. Daar draait het om prestaties, om meetbare zaken (SMART), om tijd, geld, enzovoort. Eigenlijk die zaken waarmee je uiteindelijk gaat verliezen. Neem een voorbeeld aan mijn moeder. Zorg dat je in verbinding staat met je omgeving en met je klanten. Neem vooral eens wat meer tijd voor elkaar, dan zal de lokale economie vanzelf wel weer gaan groeien. Op dus, naar onze zelfstandige toekomst…

Het maakbare idee

Ja! Daar sta je dan. Iedereen kent dat gevoel wel van: “Mán! Dát is een goed idee! Daar moeten we wat mee doen. Daar kunnen we geld mee verdienen!” Dan staan er onmiddellijk participanten klaar om het idee verder te dragen. Niet dat ze je hiermee aanbieden om je helpen. Integendeel. Men adopteert het idee naar eigen maatstaven, steelt het, en went er voor het gemak maar meteen aan dat het uit eigen koker is gekomen. Voorbeelden dus waarom goede ideeën vaak niet worden voltooid en uiteindelijk een stille dood sterven. Wat is dat eigenlijk: een idee? Is dat een denkbeeld, een fantasie, een inspiratie? Of een ontsnapping uit een benarde situatie? Of een oplossing van een ingewikkeld vraagstuk?   Je hoeft er niet lang over na te denken om al snel de verschillende toepassingen in te zien. Ik werk zelf al een tijdje met een ideeënboek, de website: www.hetministerievanideeen.nl waar ik eigenaar van ben. Regelmatig blader ik er doorheen waardoor ik steeds weer inspiratie opdoe of verbindingen van de bestaande ideeën zie, gecombineerd met de nieuwe gedachten van dat moment. Lekker weg mijmeren op de site of bewust verdwalen in een boek, zijn voor mij de kleine kwaliteitsmomenten die ik om dezelfde redenen koester. Bij een idee is het van belang dat het, of men het wil of niet, bij diverse mensen een goede landing in hun hoofd maakt. Op het moment dat iemand het idee adopteert en de ruimte krijgt om er iets van zichzelf aan toe te voegen, wordt het plotseling een “maakbaar idee”  (red. Jaap Walter). Dan komt het denkbeeld in een volgende fase waardoor het tot concrete stappen en mogelijk tot realisatie komt. Met name die realisatiefase van het idee vraagt van mensen dat zij initiatief nemen en inventief zijn. Daarna is vooral daadkracht van belang om tot het “maakbare idee” te komen. Ik ben geboren en getogen in Heerlen. Tegenwoordig een bruisende stad in volle ontwikkeling. “Culturele Lente”, heet dit. Een prachtig idee dat is opgepakt door een aantal creatieve mensen in Heerlen en omstreken. Nu gaat het er om dat de culturele lente, ofwel de “Heerlense lente” gaat landen in de hoofden van de Heerlenaar. Dan kunnen we stappen zetten en zal Heerlen verder groeien.  Op 1 november gaat in Heerlen het “Ideeënhuis” van start, gaat het “Bètahuis open en ben ikzelf met vier anderen, binnen “Lijnspel”, een omgeving met flex-werkplekken begonnen. Zo zijn er dus al een aantal prachtige ideeën en projecten ontstaan. Nu moeten we wel nog zorgen dat we dit samen verder gaan verbinden met en in onze omgeving. Dan komen er meer ideeën en mogelijke veel maakbare ideeën en ontstaat er in de regio een dynamiek waar we al jaren van dromen.

Op de Toekomst!

Leo Crombach

www.lijnspel.nl

KvK: 51380854

mobiel: 06-31938738

leocrombach@lijnspel.nl

 

De ruimte tussen “hier” en “nu”

Al twitterend, kreeg ik ruim een week geleden via @bloei een verbinding met @detussentijd. Twitteradressen, waar vervolgens mensen achter zitten die op een of andere manier bezig zijn met het thema “hier en nu”. Het eerste waar ik aan denk bij dit onderwerp is “bewust leven en het intensief ervaren van je directe omgeving”. Vaak maak ik dan een sprong terug in de tijd naar de mooie momenten die ik heb meegemaakt. Ook toen voelde ik een “hier en nu beleving” want in feite gaat dat op dit soort momenten daadwerkelijk zo. Je ervaart iets heel bewust en probeert dat in je geest als een dierbare herinnering te verankeren. Het “hier en nu” van verliefdheid, van de geboorte van je kinderen, dát soort momenten. Maar ook het sterven van mijn Opa en Oma’s heb ik bijvoorbeeld als zich sterk manifesterende emoties ervaren in het “hier en nu” van het ogenblik waarin het gebeurde. Aan de andere kant heb ik ook het gevoel dat de term soms te onpas wordt gebruikt. Als modewoord. Het “hier en nu” wordt ook steeds meer gebruikt binnen choachingstrajecten. Daarom is het zo frappant dat ik door de ontmoeting via twitter in gesprek kom over het boek “De Tussentijd” van Debbie Molhuizen. Hierin worden thema’s als, “luisteren, horen, denken en vragen”, gebruikt om op de tussentijd te attenderen. Het boek gaf me een duw in de rug om verder naar voren te kijken. En ondanks dat ik me niet met spiritualiteit bezig houd, of geïnteresseerd ben in het bovennatuurlijke, gaf het me toch een soort gevoel van berusting. Wellicht dat het te maken heeft met de keuze om mijn vast dienstverband per 1 januari 2011 te verruilen voor een onafhankelijk bestaan. Als ik hier op terugkijk, heeft zich de afgelopen 4 maanden een proces afgespeeld dat het best omschreven kan worden als zoektocht naar de plek die ik wil innemen in de markt. Nieuwe verbindingen leggen en het creëren van nieuwe werkverbanden, zijn activiteiten die een echt tussentijdgevoel geven. De weg richting je comfortzone in de markt. Het is een overgangsfase van “toen” naar “straks” waarbij alles vooral spannend is en waarbij iedere ontmoeting weer een start is van een nieuw avontuur. De spanning die hier kennelijk bij hoort, werkt voor mij als brandstof voor de energie die nodig is om steeds weer nieuwe zaken op te pakken. Daar komt bij dat diezelfde tussentijd ook de gelegenheid biedt om nieuwe verbindingen aan te gaan met mensen die je nog niet kende. Andersom biedt deze ruimte ook de vrijheid om tijd te besteden aan het afstand nemen van zaken die er niet (meer) toe doen. Vooral dat laatste ervaar ik als een enorme rijkdom. De tijd nemen om objectief te kijken naar wat er om je heen gebeurt. Beoordelen waar je wel of niet aan deelneemt. De tijd nemen om verdere verdieping te zoeken in de materie die je bezig houdt. Heerlijk, om op een zelflerende manier de professional te worden die je wilt zijn. Dát zijn zaken die mij door “de tussentijd” worden aangereikt. Zo krijg ik de mogelijkheid om door te groeien naar méér. En dat “meer” wil ik graag met iedereen delen. De kansen om samen te groeien, liggen vooral verscholen in dit collectieve bewustzijn. Hieruit ontstaan dan ook de momenten om nieuwe verbindingen te leggen zodat nieuwe projecten, door collectief denken, beter, sneller, degelijker, breder, slimmer, (enz.) tot stand zullen komen.

Leo Crombach

Omgekeerde acquisitie

Op weg naar het Gelderse plaatsje Rossum, waar ik een bijzondere ontmoeting had met een aantal creatieve denkers, kwam het gesprek met mijn reisgenoot uit bij het onderwerp “acquisitie”. Nu moet u wel weten dat deze reisgenoot, net zoals ik nu, zelfstandig ondernemer in de creatieve industrie is, waardoor de onderwerpen tijdens zo’n autorit alle kanten uit vlogen. Acquisitie dus. Ik vertelde dat ik vanuit het proces zélf werk waardoor de order bij de klant al gesloten is voordat ik op acquisitie ga. U kunt zich voorstellen dat mijn reisgenoot nogal verbaasd was. Hij aarzelde dan ook geen moment om mij te vragen of ik hem ook even wilde leren hoe dat in z’n werk gaat en welke instrumenten of vaardigheden je daarbij nodig hebt. Hoe graag ik ook wilde, maar deze vraag kon ik niet bevestigend beantwoorden. Het gaat hier namelijk niet om een simpel verkooptrucje maar om oprechte aandacht voor je potentiële klant. Daarom moet je, tijdens de gesprekken, voor 100% bij de persoon en de materie zijn waardoor je samen op trektocht gaat naar de verwezenlijking van de oorspronkelijke wens. Mij reisgenoot gaf aan dat veel ZZP-ers een probleem hebben met acquisitie en sales, waarbij “podiumvrees, niet weten waar te beginnen, gebrek aan zelfvertrouwen,” een aantal vaak voorkomende valkuilen zijn. Maar het kan erger. Het komt ook voor dat men doodleuk een verkeerd product aanbiedt, of een dienst die totaal niet aansluit bij de behoefte van de klant. Welnu, dan is goede raad natuurlijk duur. Figuurlijk, welteverstaan, maar daar kom ik later nog op terug. Ik geloof niet dat ik overdrijf als ik zeg dat mijn ervaring in sales, na 20 jaar, naar een zekere mate van volwassenheid is gegroeid. Natuurlijk heb ik daarnaast ook zo veel mogelijk boeken over de materie gelezen en nóg meer gekeken naar de voorbeelden om mij heen. Zaken die mij uiteindelijk mede hebben gevormd tot wat ik nu ben. Wellicht dat dit er dan ook de oorzaak van is dat ik in feite nooit met verkopen bezig ben, maar met de relatie. Samen groeien, samen leren, dát zijn de verbindende elementen bij een gezonde acquisitie. Waarom moet je bang zijn om te mislukken? Onzin! Ga gewoon een gesprek aan, geef eens wat weg, doe eens wat zonder er iets voor terug te vragen. De reactie daarop blijkt dan vaak deze, of soms zelfs een volgende verkoopkans in te luiden. Het zet mij in elk geval steeds weer in beweging. Zo ben ik in mijn netwerk rond gaan vragen of er meer mensen zijn die mogelijk problemen hebben met acquisitie of verkoop. De reacties groeien, want er blijkt een duidelijke behoefte te zijn om deze problematiek verder uit te diepen. Daarom overweeg ik om binnenkort een sessie te houden waarbij ik het onderwerp: “Verkoop door de ogen van de klant”, nader zal toelichten. Nee, nee, geen sales- of acquisitie- training. Daar zijn er meer dan genoeg van. Gewoon een open sessie waarin ik deze informatie met anderen wil delen. De waarde daarvan kan dan altijd nog achteraf worden bepaald. Dat heet: “Sociaal Kapitaal”. Of anders gezegd: “Ik wil geven! Met wie kan ik delen?”

 

www.leocrombach.nl

Grenzeloos

Het woord “grenzeloos” wordt al snel geassocieerd met “ver, onbereikbaar, onmetelijk”, enz. In deze blog wil ik echter aantonen dat “grenzeloos” ook iets is dat heel dicht bij je kan staan, dat tastbaar kan zijn en voor jezelf een dagelijks terugkerende inspiratiebron. Je voelt die grenzeloosheid vaak bij vormen van spiritualiteit of geloof. Men keert in zichzelf en verplaatst zich gevoelsmatig naar een universum waar meer dan genoeg inspiratie kan worden opgedaan voor een zinvolle invulling van de dag. Een grenzeloos gevoel…

Een ander mooi voorbeeld is zoiets doodgewoons als de moestuin van jezelf of van de buren. Meer dan eens heb ik een verhaal gelezen over wat men “de inspiratievolle tuin” noemde. Sterker nog, het inspireerde vaak mensen over de hele wereld die daardoor hun creatieve denkmotor weer in volle gang konden zetten. Dit is precies het gevoel dat ik ervaar bij de huidige ontwikkelingen op het gebied van Internet en Social Media. Ik put er een grote hoeveelheid grenzeloze inspiratie uit die mijzelf en anderen gemotiveerd in beweging zet. Maar zo zijn er natuurlijk ook de tegenstanders, de predikers van mijn grote ongelijk. Binnen de engte van hun focus, kan ik de kritiek nog wel volgen, want ze hebben in hun beleving best gelijk dat Social Media gevaarlijk kunnen zijn en dat iedereen en alles bloot staat aan de openbaarheid. Ik begrijp ook best dat de tegenstanders deze materie uitsluitend vanuit hun eigen negativiteit belichten. Natuurlijk! Maar, in de goede zin van het woord, is er echter niet zo veel veranderd. Onze buurvrouw wist precies wie onze vrienden waren en wie bij ons op visite kwam. Heeft ons dat gehinderd? Nee! Als wij een keer niet thuis waren en er stonden mensen aan de deur, dan ging men gewoon even kijken om te vragen of men kon helpen of een boodschap door kon geven. Bij goed gebruik, is er op dat gebied door de Social Media niet veel veranderd. Wat wel veranderd is, is dat onze gemeenschap zich gestaag uitbreidt, dat onze kennis groeit en dat we een grenzeloze mening mogen hebben. Een mening die anderen mogelijk weer inspireert. Zaken die vroeger moeilijk te organiseren waren zoals, een krantje maken voor de buurt, een pamflet drukken over een activiteit, dat soort dingen, die gebeuren nu in een fractie van tijd waarbij meteen meer mensen worden bereikt waardoor je vaak onmiddellijk feedback krijgt. Deze reacties inspireren je opnieuw en leiden weer tot zaken, contacten of ideeën, die jouw wereld rijker maken. Dát is wat ik bedoel met “grenzeloze inspiratie”. Onze eigen inspirerende wereld uitzenden en terug ontvangen, waardoor we verder groeien in onze mogelijkheden.

Deze week sprak ik met iemand die zei dat hij niet veel sociaals aan het sociale netwerk vond en dat men elkaar alleen kende van de uitgewisselde e-mailadressen. “Er is een steeds groter wordend gevoel van afstand,” zo betoogde hij, “men communiceert er maar wat op los…” Zeker! Dat is een punt waar wel degelijk rekening mee gehouden moet worden. Aan de andere kant hoor ik echter ook veel reacties dat mensen op locaties komen waar ze door anderen worden aangesproken, die hen kennen van de Social Media. Hierbij is het vaak zo, dat er meteen een gesprek ontstaat dat vaak snel de diepte ingaat omdat men al veel informatie van elkaar heeft en weet waar elkaars interessegebieden liggen. Deze ontwikkeling kun je dus het beste maar gewoon volgen en er een goed gebruik van maken. Dan is er niets engs aan de hand. Integendeel! Het vindt nieuwe wegen, het informeert en het verbindt. Net zoals vroeger bij het contact dat je met de buren had. Als je bereid was om open voor elkaar te staan, waren de vrienden van je buren of de overburen, ook gewoon jouw vrienden. In zoverre is er dus niet veel veranderd. Alleen de inspiratiebron is grenzeloos geworden.

www.leocrombach.nl

Fietsen, met de banden vol met wind

Mijn nieuwe jaar is begonnen met een koude start. En niet alleen míjn nieuwe jaar want ik ben, met 12 gelijkgestemden, in ijskoud water van 2 graden Celcius gedoken om vervolgens boven water komen met een heerlijke, frisse kijk op de dingen die er aan staan te komen. De doorstart beantwoordde meteen aan mijn verwachtingen want ik ben de eerste week gelukzalig verdwaald in “het nieuwe organiseren”. Ik heb mezelf getrakteerd op een Rijnlandse kijk op mijn omgeving. Samen met 20 personen heb ik me ondergedompeld in een nieuwe kijk op de dingen die om me heen gebeuren en op de manieren om hier verder mee om te gaan. Zien, wat je hier verder mee kunt in het “hier en nu”. Samen op weg voor een ontdekkingstocht naar ….? Ja, naar wat? Zo heb ik talloze gesprekken gevoerd met mensen die een passie hebben voor hun bezigheden, voor wie ze werkelijk zijn en vooral voor wat ze met anderen willen delen. “Delen!” Ik was al bijna vergeten hoe dat voelde. Maar nu weet ik het weer. Het voelde werkelijk goed aan om met iedereen te delen. Zonder uitzondering, met iedereen. En die anderen deden dat ook zodat ik ook veel heb teruggekregen. Nieuwe inzichten, prachtige zinnen, oprechte belangstelling. Hierdoor is ook het gevoel versterkt dat ik op de juiste weg ben. Ook heb ik geleerd dat je met werken vanuit passie, meer bereikt dan als je werkt vanuit gortdroge doelstellingen. Ik heb mogen ervaren wat het is om “mee te stribbelen” in de chaos. Stuk voor stuk ervaringen die er, voor mijn gevoel, toe doen. Maar vrees niet, want ik ga hier echt geen betoog houden over het zogenaamde nieuws onder de zon. Het legt alleen voor mij dat ene puzzelstukje op die ene juiste plek. Daarnaast vond ik het heel bijzonder om te ervaren dat mijn dochter mij via sociale media volgt, reflecteert op wat ze leest en onderdelen gebruikt voor haar PABO-opleiding. Thuisgekomen blijkt vervolgens dat ze ernaar zit te snakken om dit dan weer met je te delen. Zo blijkt ook dat ik geleidelijk een heel andere relatie met mijn dochter begin te krijgen. Mooi is dat, want hieruit maak ik op dat het schijnbaar erfelijk is om te willen werken vanuit echte passie.

Afgelopen week heeft mij daarnaast ook nog een nieuwe naam opgeleverd. Iemand zei: “Leo, je bent een Authenticus.” Authenticus? Ja! Kennelijk is dat is iemand die zowel dicht bij zijn talent zit als dicht bij zichzelf. Ondanks dat ik even opkeek van deze benaming, was de uitleg toch heel herkenbaar. Slow management, de tijd nemen om werkelijk te kijken naar wat er om je heen gebeurd. Het heeft me lucht gegeven, nieuwe wind in m’n rug, wind in de banden van mijn fiets. Fietsen dus, met de banden vol met wind, beleven wat er nu gebeurd, niet terugkijken maar vooral naar voren, want daar gebeurt het. En dat met een heerlijke frisse bries in mijn gezicht. Wie fietst er mee?

www.leocrombach.nl